Zespół bazyliki archikatedralnej Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny

Zespół katedralny, w którego skład wchodzi katedra w stylu neogotyckim, przylegający do niej kościółek farny z okresu późnego renesansu (będący najstarszą murowaną budowlą w Białymstoku) i barokowa plebania zbudowana w 1761 roku. „Stary kościół farny” powstał w latach 1617–1626 w miejscu istniejących wcześniej kościołów drewnianych. Tutaj znajdują się sarkofagi kryjące serca Stefana Mikołaja Branickiego i jego matki Katarzyny Aleksandry z Czarnieckich Branickiej, nagrobek serca Jana Klemensa Branickiego (marmurowe mauzoleum) i haftowane epitafium trzeciej żony J. K. Branickiego – Izabeli z Poniatowskich Branickiej. Ona sama spoczywa w podziemnej krypcie. Kiedy w połowie XIX wieku świątynia nie mogła pomieścić już wszystkich wiernych, zwrócono się do władz carskich o wyrażenie zgody na budowę nowego kościoła. Po czterdziestu latach oczekiwań udzielono pozwolenia, ale tylko na dostawienie przybudówki. W 1900 roku rozpoczęto dobudowę według projektu architekta Józefa Piusa Dziekońskiego. Po sześciu latach stanęła „przybudówka”, wielokrotnie przerastająca sam kościół. Dzisiaj pełni ona rolę bazyliki katedralnej arcybiskupa białostockiego.

Sobór św. Mikołaja

 
Po drugiej stronie ulicy Lipowej wznosi się katedra prawosławna św. Mikołaja Cudotwórcy, zbudowana w latach 1843–1846 na miejscu dawnej cerkwi. Jest to budowla klasycystyczna, powstała na planie krzyża greckiego w późnobizantyjskim stylu krzyżowo-kopułowym, nawiązująca do architektury cerkwi pw. św. Aleksandra Newskiego w Sankt Petersburgu. Nad skrzyżowaniem ramion wznosi się kopuła, którą nieznacznie przewyższa dzwonnica z siedmioma dzwonami, postawiona nad kruchtą. Ikonostas pochodzi z 1844 roku. W 1910 roku wnętrze ozdobiono polichromią, wzorowaną na freskach z Soboru Włodzimierskiego w Kijowie. Od 1959 roku cerkiew pełni funkcję katedry biskupa białostockiego i gdańskiego, a w latach 1994-1998 również prawosławnej katedry polowej Wojska Polskiego. W cerkwi znajdują się m.in. relikwie czczonego prawosławnego świętego – męczennika Gabriela Zabłudowskiego oraz cudowna Białostocka Ikona Matki Bożej. Pod świątynią główną znajduje się cerkiew dolna św. Serafina z Sarowa. Przy cerkwi znajduje się siedziba administracyjna prawosławnej diecezji białostocko-gdańskiej, Centrum Kultury Prawosławnej oraz Katedra Teologii Prawosławnej Uniwersytetu w Białymstoku. 

Kościół św. Rocha w Białymstoku

Ulica kończy się Placem Niepodległości, nad którym dominuje wzniesiony na niewielkim wzgórzu kościół parafialny pw. Chrystusa Króla i św. Rocha. Jest to jeden z pierwszych na świecie kościołów modernistycznych, zbudowany w latach 1927-1946 według projektu profesora Oskara Sosnowskiego, pomyślany jako wotum za odzyskanie przez Polskę niepodległości. Poprzednio w miejscu tym stała kapliczka cmentarna pw. św. Rocha, ufundowana w 1748 roku przez Jana Klemensa Branickiego. Korpus główny świątyni jest ośmioboczny, z wysokimi, wąskimi oknami, smukłą wieżą, wysoką na 83 metry, zwieńczoną figurą Matki Boskiej. Wnętrze kościoła uderza surowym wystrojem. Cały kościół otoczony jest wałem z czterema wieżyczkami. Nad wejściem głównym od strony ulicy Lipowej stoi rzeźba Chrystusa Dobrego Pasterza otoczonego stadkiem owiec, autorstwa S. Horno-Popławskiego. Z tego miejsca widać dobrze całą ulicę Lipową i duży fragment otaczającego ją centrum miasta.

Cerkiew św. Ducha

Największa obecnie świątynia prawosławna w Polsce i jedna z największych cerkwi w Europie (długość 55m, szerokość 38m, wysokość 50m, w świątyni może się jednocześnie zmieścić 2500osób).
Cerkiew św. Ducha znajduje się w Białymstoku przy ulicy Antoniuk Fabryczny 13

Kościół p.w. Zmartwychwstania Pańskiego